Otagowano: zmiany językowe

0

Słowo stare, ale jare. Część 2: Moc młodości

W pełni sił Przyjrzyjmy się treraz bliżej „wyzerowanej”, pozbawionej samogłosek formie słowa *h2óju, czyli szkieletowi spółgłoskowemu */h2jw/. Wspomniałem już, że reguły słowotwórstwa indoeuropejskiego dopuszczały jej użycie w wyrazach złożonych. Z kolei indoeuropejskie zasady realizacji fonetycznej – z kilkoma szczególnymi wyjątkami,...

2

Wakacje z łaciną. Część 7: Przed i po, czyli miejsce łaciny w historii

Długie życie łaciny Wiemy już, że w III w. p.n.e. łacina wytworzyła dojrzałą odmianę literacką, a w I w. p.n.e. i w pierwszych dwóch stuleciach naszej ery, czyli w ostatnich dziesięcioleciach republiki i w początkach okresu cesarstwa osiągnęła stadium, które...

2

Rozmówki indoeuropejskie. Część 3: Spółgłoski sprzed tysięcy lat

Zmiany dźwiękowe, czyli ruch głównie jednostronny Zmiany dźwiękowe zachodzą przez cały czas w językach, które znamy; możemy je obserwować i badać bezpośrednio, dlatego wiemy, że duża część z nich to zmiany częste i „naturalne”. Oznacza to, że z przyczyn zależnych...

5

Polskie ogonki: ą i ę

Język słoweński zachował liczbę podwójną, słoweński i serbsko-chorwacki nadal używają akcentów melodycznych, bułgarski i macedoński zachowały (jako kategorie w pełni żywe) prasłowiańskie czasy przeszłe proste – aoryst i imperfekt. Czy język polski zachował jakąś ciekawą cechę konserwatywną wyróżniającą go wśród...

PRZERYWNIK. Jak owce pomagają językoznawcom 2

PRZERYWNIK. Jak owce pomagają językoznawcom

To dość znana historia, ale dobrze ilustruje różnicę między językiem przekazywanym kulturowo przez uczenie się w otoczeniu społecznym a genetycznie utrwaloną zdolnością do wydawania określonego sygnału dźwiękowego. Dwaj starogreccy komediopisarze z V w. p.n.e. przekazali nam onomatopeiczną imitację beczenia owiec....