Otagowano: łacina

0

Dwaj bracia, którym długość nie była obojętna. Suplement do „Wakacji z łaciną”

Prawie rok temu, pisząc o oznaczaniu (i nieoznaczaniu) przez Rzymian długości samogłosek łacińskich (patrz Wakacje z łaciną. Część 1: Lekcja martwego języka), zwracałem uwagę, że w czasach klasycznych istniały sposoby zapisu długości, takie jak podwajanie samogłoski (AA), używanie znaku diakrytycznego...

7

Wakacje z łaciną. Część 7: Przed i po, czyli miejsce łaciny w historii

Długie życie łaciny Wiemy już, że w III w. p.n.e. łacina wytworzyła dojrzałą odmianę literacką, a w I w. p.n.e. i w pierwszych dwóch stuleciach naszej ery, czyli w ostatnich dziesięcioleciach republiki i w początkach okresu cesarstwa osiągnęła stadium, które...

0

Wakacje z łaciną. Część 5: Czy długość jest ważna?

Długość to nie wszystko Łacina odziedziczyła po swoich przodkach system fonologiczny, w którym samogłoski układały się w pary: krótka – długa. Uwzględniamy to, umieszczając nad samogłoską długą specjalny znak: poziomą kreskę, nazywaną przez specjalistów makronem. Na przykład w słowie rāna...

9

Od Walii po Wołoszczyznę, czyli kim właściwie był Asterix i dlaczego orzechy włoskie są włoskie

Wolkowie i ich sąsiedzi Dawno, dawno temu, kiedy młoda republika rzymska dopiero zaczynała podbój Italii, większą część Europy Zachodniej i Środkowej zajmowali celtyccy Galowie, połączeni wspólnym językiem, ale podzieleni na wielką liczbę lokalnych plemion. Znamy nazwy wielu z nich, ale...