Otagowano: języki romańskie
Długie życie łaciny Wiemy już, że w III w. p.n.e. łacina wytworzyła dojrzałą odmianę literacką, a w I w. p.n.e. i w pierwszych dwóch stuleciach naszej ery, czyli w ostatnich dziesięcioleciach republiki i w początkach okresu cesarstwa osiągnęła stadium, które...
Inne odcinki serii Część 1. Lekcja martwego językaCzęść 2. Abecadło z pieca spadłoCzęść 3. Dziwne przygody litery HCzęść 4: I/J i U/V, czyli zbędne duplikacjeCzęść 5: Czy długość jest ważna?Część 7. Przed i po, czyli miejsce łaciny w historii Podwójne...
Długość to nie wszystko Łacina odziedziczyła po swoich przodkach system fonologiczny, w którym samogłoski układały się w pary: krótka – długa. Uwzględniamy to, umieszczając nad samogłoską długą specjalny znak: poziomą kreskę, nazywaną przez specjalistów makronem. Na przykład w słowie rāna...
Inne odcinki serii Część 1. Lekcja martwego językaCzęść 2. Abecadło z pieca spadłoCzęść 3. Dziwne przygody litery HCzęść 5. Czy długość jest ważna?Część 6. Dalsze losy GCzęść 7. Przed i po, czyli miejsce łaciny w historii Janusowe głoski Janus to...